Een ode aan Robert Anker

De tijd

De tijd brengt ons tot leven maar zichzelf nog niet
Tot wij hem wekken door te worden wat wij zijn.
De tijd weeft raadsels om ons heen als
Mensen, deuren, wolken en het licht.
De tijd vliegt in en uit als insecten in de zomer
Of wuift naar ons vanuit zijn ligstoel.
De tijd holt bij ons vandaan en roept ons.
Als jij vooruit holt, moet je op hem wachten.
Verveel je je dan staat hij zwijgend om je heen.
De tijd stroomt, onzichtbaar als de wind.
De tijd stroomt, als je omkijkt waar je was.
In de toekomst wacht de tijd onrustig tot je komt.
In de herinnering is de tijd een ruimte vol aanwezigheid.
Verslaap je de tijd dan slaapt hij met je mee.
Verdroom je de tijd dan droomt hij van zichzelf.
De tijd is de weg die wij gaan
Maar als we vallen gaat hij verder.
Je kunt de tijd niet doden
Hij doodt jou.

Robert Anker (1946-2017)
uit: In het westen, de laatste trans (2011)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s