Een deuk in de wilskracht

‘Niet getreurd, mijn broeder, wij kunnen immers te allen tijde vluchten in den schoonen muziek.’

Je groeit op met veel dromen die je wilt waarmaken en je hebt ambitie en talent. Met een beetje hard werken denk je dat de ambities en dromen wel waargemaakt kunnen worden. Maar dan kom je erachter dat de toekomst eigenlijk helemaal niet zo groot is en dat de dromen allang zijn vervaagd. Met iets minder hard werken kan je het jezelf zelfs makkelijker maken, omdat je toch voelt dat er geen resultaten worden geboekt. Met deze strubbelingen hebben de personages uit de debuutroman Geen jalapeños (2017) van Thomas Beijer (1988) te maken. Hoe gaan een jonge pianist, cellist en dichter om met het besef dat je niet bent geworden wat je altijd dacht te worden? Is het dan goed om je te schuilen achter absurdisme en ironie? Of moet je de realiteit nuchter onder ogen zien en haar nemen zoals ze is of is vluchten in je fantasie misschien een beter idee?

Thomas Beijer (1988) is pianist, componist en schrijver. Hij wordt gezien als één van de boegbeelden van een nieuwe generatie jonge pianisten in Nederland. Hij speelt verschillende genres van de muziek, van zeventiende-eeuwse muziek tot hedendaagse composities. Beijer is van jongs af aan ook veel bezig geweest met literatuur. Naast de uren die hij in het schrijven van composities steekt, is hij nu ook druk met het schrijven van romans. Beijer debuteerde met zijn roman Geen jalapeños (2017) over drie mannen die tegen hun dertigste hun zelfbeeld moeten aanpassen.

‘Overal waar ik kom, hebben ze geen kaas en jalapeños. Wel nachos, maar nergens kaas en jalapeños. Heel vreselijk. Om gek van te worden. Grootste gemis in mijn leven.’

De titel van de roman is eigenlijk een beeldspraak van het leven van de drie personages. Als je in een café nachos kan bestellen, waarom dan geen nachos met kaas en jalapeños? En hoe reageer je als blijkt dat je niet krijgt wat je eigenlijk wil? De roman gaat onder andere over de hoeveelheid mogelijkheden en keuzes die jonge mensen hebben. Door deze hoeveelheid blijkt dat het soms moeilijk is om richting aan je leven te geven en daarbij kan je op een soort angst stuiten. De personages van de roman zijn op een dood spoor in hun werk en in de liefde beland en ze zoeken naar allerlei manieren om verder te gaan met hun leven. Daarvoor moeten ze compromissen maken, maar dan moet je wel weten hoe je tegen deze realiteit aan moet kijken. De een ziet de realiteit nuchter onder ogen en lijkt haar te nemen zoals ze is, terwijl de ander zijn ogen dicht doet en in zijn fantasie vlucht. De derde maakt het niet zo veel uit hoe alles loopt en wacht tot alles vanzelf op zijn plek staat.

Jonge mensen die vluchten voor de realiteit is een thema die je al veel in de Nederlandse literatuur ziet. Toch is deze debuutroman van Beijer zeer origineel geschreven. Beijer heeft zijn personages in verschillende settings geplaatst en over de sfeer van de roman is goed nagedacht. Daarnaast is de constante wisseling tussen de droge, korte en soms botte gesprekken tussen de vrienden en de genuanceerde gedachten van de hoofdpersoon Arthur zeer goed gedaan.

Het spel met taal en de bepaalde humor van de personages is echter een duidelijke knipoog naar Gerard Reve. De lamlendigheid van bijvoorbeeld de pianist Arthur refereert naar kantoorklerk Frits van Egters. De lezer kan ook een parallel trekken met de naargeestige, grauwe wereld en tegelijkertijd groteske, bevrijdende humor van Reve met de wrange, maar humoristische roman van Beijer over vriendschap, vluchtgedrag en oprechtheid. Beijer schrijft net zoals Reve niet alleen over vervlogen ambities, maar ook over de angst om volwassen te worden. Soms is het eng om het leven aan te gaan, maar om niet achter het excuus van ‘dat komt later wel’ te verschuilen moeten de personages toch hun beeld van het leven aanpassen. Het beeld dat veel jonge mensen weglopen van de realiteit, is door Beijer goed beschreven.

‘Ik heb niet het gevoel dat ik mijn beloftes heb waargemaakt. Als je dertig bent, moet je de beloftes hebben waargemaakt. Dat heb ik niet gedaan. De tijd heeft de beloftes ingehaald.’

Geen jalapeños (2017) is geen dikke roman en is eigenlijk een novelle die veel grote thema’s op een originele manier aanhaalt. Het realistische verhaal over drie jongeren die in hun leven vastzitten, lijkt wellicht zware kost maar de absurdistische karaktereigenschappen van de personages zorgen voor humor in het verhaal. De absurdistische gedachtegang van bijvoorbeeld Arthur, is een fijne afwisseling met de gedetailleerde, realistische omschrijvingen over Haarlem en zijn omgeving. De debuutroman van Beijer is dus een originele, goed geschreven roman over volwassenheid, verantwoordelijkheid, vluchtgedrag en vriendschap.

Boekgegevens
Titel: Geen jalapeños
Auteur: Thomas Beijer
Uitgeverij: Uitgeverij Prometheus
Aantal bladzijden: 204
ISBN: 9789044632491

Met dank aan uitgeverij Prometheus voor dit recensie-exemplaar. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s