STUDEREN IS EEN SPEL

De afgelopen weken heb ik veel gesprekken gevoerd met studenten. Stuk voor stuk ambitieuze en leergierige studenten die allemaal wat moois in hun petto hebben. Toch gingen de gesprekken ook over zaken die ik maar al te goed ken: faalangst, prestatiedruk, niet creatief durven te zijn, motivatieproblemen doordat ze te weinig worden uitgedaagd, maar vooral: geen plezier meer ervaren in het studeren.

Ik word er een beetje verdrietig van. Men zegt weleens dat de studententijd de mooiste tijd van je leven is. Overigens vraag ik me dan direct af waarom men zo gelooft dat het na die tijd alleen maar bergafwaarts gaat. En sowieso blijven mensen vaak toch altijd een beetje student. In het leven valt immers nog veel te leren, kijk maar naar de tijd waarin we nu leven. Hoe gaan we er mee om? Hoe komen we hier uit? 
Ik dwaal een beetje af. Wat ik jou vandaag wil meegeven, is dat studeren een spel is. Een spel waarin geen winnaars of verliezers zijn, maar waarin je jezelf beter kunt leren kennen. Het is de ideale tijd om oog te hebben voor wie je bent. Natuurlijk is het fantastisch om goede cijfers te halen en nieuwe dingen te leren, maar in mijn visie gaat de studententijd veel meer over de ontwikkeling van jou als persoon. Leuk hoor als je straks met een diploma de collegezaal uitloopt, maar wie ben jij nou als jurist, arts, communicatieadviseur of wat dan ook? Je bent geen harde schijf die informatie opslaat, maar je bent een persoon met je eigen visie, kwaliteiten en dromen!

Ga dus ontdekken wie je bent en spelen met wat er in jou zit. Dit maakt je studententijd inderdaad een leuke tijd die je ook kunt voortzetten na het behalen van je diploma.

Veel liefs,

Anna

iEDEREEN IS EEN GENIE


‘Iedereen is een genie, maar als een vis wordt beoordeeld op zijn vaardigheid om in bomen te klimmen, zal hij zichzelf zijn hele leven lang als een mislukkeling beschouwen’. – Albert Einstein.

De stap van de middelbare school naar de universiteit is groot.
Ik weet nog heel goed hoe ik mij voelde de eerste dag als student.
Hoe zwaar het was om de trein uit te stappen, zo alleen en weerloos.
Hoe de grote gebouwen mij bijna opslokte en ik de weg kwijt was.
Om maar niet te spreken over al die ogen die mij aankeken toen ik de ruimte binnenkwam.

In de weken daarna voelde ik me nog steeds niet op mijn plek.
Alles draaide om kennis. Boeken lezen. Discussiëren over die kennis.
Het schrijven van papers. Alles werd gedaan volgens een planning.
Die dag doen we dat en de andere dag moet je dit en dit af hebben.
Doordouwen.. Weinig tijd voor reflectie..

Ik had het lef om een keer mijn stem te laten horen: ‘Maar meneer, waarom doen we het niet een keer anders? Waarom spreken we niet over wat wij nou eigenlijk echt van de kennis vinden? Waarom reflecteren we niet eens op een andere manier? Waarom moeten we altijd volgen wat er in het boek staat?’
Tot op de dag van vandaag kan ik jou nog vertellen hoe zijn reactie was.
Hoe hard zijn ‘nee’ in mijn hoofd weergalmde.
Hij heeft nooit meer anders naar mij gekeken. Altijd afwijzend.

Wat hij niet weet is dat ik vanaf die dag jarenlang mijn mond heb gehouden.
Ik keek namelijk tegen hem op. Hij sprak de waarheid. Ik geloofde dat hij degene met de meeste kennis was.
Als ik iets heb gemist in mijn jaren als student is het de stimulans om in contact te komen met mijzelf.
Dat je jezelf leert kennen, je talenten ontdekt en daarop wordt aangesproken.
Aandacht voor persoonlijke ontwikkeling in het onderwijs. Luisteren naar andermans verhaal. Echt horen wat diegene zegt.

Ik heb geen zin meer om mijn mond dicht te houden.
Ik luister wel naar jou.
Ik kijk met alle liefde naar hoe jij weer meer plezier in het studeren krijgt.
Het talent in jou mag naar boven komen. Stuur me gerust een bericht!