Studeren is niet moeilijk

Studeren is niet moeilijk ~

Zoals veel studenten begon mijn leven als student gestrest. Ik was geschrokken van de grootte van de universiteit en overdonderd door de hoeveelheid werk wat zich steeds verder opstapelde. Ik had geen richting en voelde me totaal niet op mijn plek. Zodra ik weer veilig thuis was, kon ik weer een beetje ademen. Voordat mijn avontuur als student begon, had ik wel plannen, maar ik had totaal niet nagedacht over mijn doel. En daar ging het al fout.

Veel studenten hebben wel plannen (afstuderen, wonen in een grote stad, veel vakken bestuderen), maar geen doel. Geen waarom. Ze weten niet wat belangrijk voor ze is. Als ik vraag naar hun ideale beeld van het leven na de studie, hebben ze vaak geen idee. Maar wist je dat studeren een stuk eenvoudiger wordt als je prioriteiten en redenen waarom je naar de universiteit gaat duidelijk voor je zijn?

Ik begreep mezelf veel beter toen ik een persoonlijke missie schreef. Nee, dit hoeft echt geen wereldveranderende missie te zijn. Je hoeft echt niet na te denken over het redden van bijvoorbeeld het milieu (mag wel hoor!!), maar zie het als een soort blauwdruk die je richting geeft aan je leven en studie. Wat voor mens wil je graag zijn? Hoe wil je graag studeren? En mocht je creatief zijn: je kan je missie ook vormgeven door beeldende kunst, muziek, dans etc. Doe wat voor jou goed voelt!

Mijn missie is in de loop van de tijd veranderd en dat is helemaal niet erg. Waar het om gaat is dat je tijdens het studeren zoveel meemaakt en veel beslissingen moet nemen. En om niet overweldigd te raken of een zijspoor te nemen is je missie altijd iets om op te leunen. Het biedt je perspectief, richting en zorgt ervoor dat je verder denkt dan alleen het probleem waar je nu tegen aanloopt. Neem van mij aan dat studeren aan de hand van je missie veel leuker wordt!

Heb jij al nagedacht over jouw missie?

Pssst… Zal ik je een geheimpje vertellen?

Ik help studenten met problemen die ik zelf soms ook nog ervaar… En het gekke is dat ik me er regelmatig voor schaam om dit te zeggen. Dit komt uit mijn verleden om altijd problemen op te lossen en het maar niet met een ander te delen. En toch is het iets om je helemaal niet voor te schamen. Sterker nog: ik durf ook wel te zeggen dat door mijn ervaring ik studenten veel beter kan helpen dan iemand die het zelf nooit heeft ervaren. Ik geloof daar elke dag steeds meer in.

Ik kijk nu heel anders naar mijn verleden en ben trots. Op alle momenten waarin ik als student geen motivatie had, mijn intuïtie negeerde, niet blij was toen ik weer een vak had gehaald, toen ik mijn verantwoordelijkheid niet nam om voor mezelf op te komen en toen ik mijn onrustige lichaam niet serieus nam. Het heeft me allemaal gebracht naar waar ik nu ben.

Ik begrijp studenten die even geen positiviteit ervaren en geen innerlijke kracht ervaren als de beste. Andere mensen zien wellicht niet dat ze hard werken en gaan uit van nietszeggende cijfers, maar ik kijk daar doorheen. En hoe goed ik dit ook bij anderen kan.. Ook ik val nog wel eens in mijn eigen valkuilen. Ik denk ook wel eens: goh, ik ben veel minder ver dan iemand anders. Ik klim er echter wel sneller uit en herpak mezelf veel krachtiger dan vroeger. Ik ben trots op mezelf..

Nu in deze spannende tijd is het heel logisch dat je je soms vervelend voelt. Dat je even kwijt bent met welk doel je aan het studeren bent. Dat je naar jezelf kijkt en denkt: hmmm.. dit kan allemaal wel beter. Waar is mijn motivatie gebleven? Ik kan veel minder dan mijn medestudenten! Laat deze emoties er zijn, maar weet ook: je bent veel meer dan dat. Bewandel je eigen weg.

Waar ben jij trots op?

De wereld zit niet meer te wachten op praters..

Vind je het eng om over je problemen te praten? Vertel je jouw verhaal maar niet, omdat je denkt dat de ander geen interesse in jou heeft? Kan kloppen.. Goed luisteren is ook echt een kunst en veel mensen kunnen het gewoonweg niet. Van nature luister ik graag naar de ander en weet als geen ander hoe het is als je niet kwijt kunt wat je graag wilt vertellen. Het is niet altijd je eigen schuld of je eigen angst. Soms wel hoor. Ik vertelde mezelf namelijk vaak genoeg dat de ander niet luistert, terwijl diegene dat juist heel anders zag. Maar het komt ook vaak voor dat iemand niet genoeg de tijd neemt of zijn of haar aandacht er niet bij heeft.

Toen ik eenmaal de drempel over was en had besloten om over mijn studieproblemen te praten, was degene tegenover mij nooit echt geïnteresseerd. De decanen kwamen met tips en adviezen waar ik niks mee kom. De studentenpsycholoog pakte er een boek bij en las voor wat ik moest doen. Mijn problemen konden helemaal niet worden opgelost door standaard adviezen of regeltjes. Nee, ik wilde dat iemand luisterde. Echt luisterde. Dat zou mij al heel ver hebben geholpen.

Empatisch luisteren heeft er alles mee te maken dat je de ander het gevoel geeft dat ze ertoe doen. Dat ze hun verhaal mogen doen bij jou. Dat ze gehoord worden voor wie ze zijn.

Laat ik duidelijk zijn: De wereld heeft mensen nodig die anderen het gevoel geven dat ze van waarde zijn. Ook als je even niet lekker in je vel zit of problemen ervaart. Jij bent belangrijk genoeg om gehoord te worden.

Ik nodig je uit om bij mij je verhaal te doen. Ik luister met alle liefde. Stuur me gerust een berichtje.

Ik heb een oude ziel

Ik wist al van jongs af aan dat ik anders naar de wereld keek dan mijn leeftijdgenootjes. Ik had grootse plannen. Ik hoefde niet zo zeer een prinses te worden of een popster, maar ik wilde mij al inzetten voor de natuur en de dieren. Ik droomde van andere tijden en las boeken over Griekse mythen en sagen. De waan van de dag ging langs me heen en ik had al diepe gesprekken met mijn vader over zijn levensmissie.

Ik kreeg op latere leeftijd steeds vaker nostalgische buien en ik word nog steeds regelmatig overvallen door een overweldigend verlangen naar andere tijden.  Toen ik steeds meer zelfonderzoek ging doen, ontdekte ik nog andere zaken: materialisme heeft totaal geen invloed op mij, ik heb een sterke intuïtie, ik houd ervan om een anker voor anderen te zijn en mijn empatische vermogen is groot.

Pas toen ik een reading kreeg in de mastermind van @anneneijnens en mij werd verteld dat ik een oude ziel heb, viel het kwartje. Toen zat ik nog in een periode waarin mijn hoofd het allemaal beter wist. Het concept van oude ziel is niet wetenschappelijk bewezen en ik moest er dus  niks van weten. Maar het bleef stiekem bij mij en langzaam realiseerde ik dat dit een groot deel is van wie ik ben.

Nu spreek ik steeds vaker studenten waarin ik mijzelf herken. Ze hebben een hang naar groei, maar lijken tegengehouden te worden. Ze zijn ontzettend wijs, maar accepteren dit niet van zichzelf of durven zich niet te uiten. Ze verwonderen zich over van alles en willen zich vooral graag inzetten om een mooiere wereld te creëren, maar durven geen stappen te zetten. Deze dingen passen allemaal bij mensen met een oude ziel.

Ik houd van mijn werk om deze mooie mensen te begeleiden en een klein duwtje te geven. We kunnen allemaal van betekenis zijn, maar het begint wel met jezelf echt leren kennen en van jezelf te houden.

Heb jij een oude ziel?

Waar kies jij liever voor: Chaos en onoverzichtelijkheid of verbinding met jezelf?

Ik kan je met zekerheid zeggen dat de meeste onbewust voor de eerste optie kiezen..

Het is de nummer 1 valkuil van studenten. En geloof me.. Ik ben er ook zo vaak ingetuimeld. Je merkt dat je niet goed kunt concentreren, dat je chaotisch en overzichtelijk werkt, dat je de dag niet goed kunt opstarten en dat je je maar niet kunt toe zetten om het studieboek überhaupt te openen. Om dit te fixen probeer je nog harder tegen jezelf te spreken. Kom op nou! Je bent lui! En ook stressvolle gedachten komen de hoek om kijken: als ik die toets maar ga halen! Nog maar twee dagen om te studeren… Als ik nu niet ga studeren, dan red ik het nooit!

Vermoeiend hoor om zo te leven. Het is niet erg om te realiseren dat alles even niet zo soepeltjes verloopt, maar om dan nou zo vervelend tegen jezelf te zijn is nergens voor nodig. Maar ik hoor je en begrijp je helemaal, want nogmaals: ik ben ook degene geweest die maar niet naar zichzelf luisterde en de verbinding met zichzelf helemaal was verloren.

Want weet je wat wel goed werkt…Vanuit liefde studeren! Realiseer je je al dat studeren een daad van liefde is? Je ontwikkelt jezelf, je voedt je met alles wat je leuk vindt, je gunt jezelf mooie cijfers en een diploma, je voelt liefde voor het onderwerp waar je mee bezig bent. Je kijkt met liefde naar je toekomst en wellicht wil je wel de ander vanuit jouw hart helpen met alles wat je hebt geleerd.

Ga dus de verbinding aan met jezelf, want alleen zo los je studieproblemen op. Voel aan wat alles met je doet. Ga dieper in op stof die je raakt. En deel je kennis en liefde met de ander. Chaos en onoverzichtelijkheid komt alleen voort uit je hoofd, niet uit je hart!

Waar ga jij deze week op focussen?

Wie naar buiten kijkt, droomt; wie naar binnen kijkt wordt wakker

Ik merk bij mezelf dat het lastig is om in deze hele situatie balans in mijn leven te vinden.  Ik maak gerust hele planningen, maar van de helft komt niks van. Ik hoor ook van studenten dat balanceren tussen studie en het leven niet altijd eenvoudig is. De tijd tikt door en die scriptie moet toch echt geschreven worden en die tentamens gaan gewoon online door.

Ik vergeet deze dagen te vaak een gesprek met mezelf te voeren. Mezelf af te vragen waar ik behoefte aan heb. Het niet vluchten voor gevoelens, maar ze toelaten en bekijken. Onder ogen zien welke mogelijkheden ik wel heb, in plaats van me zo te focussen op wat ik niet kan doen. Het volgen van je eigen koers en niet te veel afkijken bij de ander.

Wil je de chaos oplossen, dan zul je stil moeten worden en luisteren naar wat er in je omgaat. Ik heb mezelf erop betrapt te veel naar buiten te kijken en daardoor laat ik me gemakkelijk in beslag nemen door zaken die zich tot mij opdringen. Mijn eigen inbreng in het leven wordt daardoor verminderd.

Maar maak ook niet de ‘fout’ om te veel naar binnen te kijken, want dan dreig je vast te raken in jezelf. Dan wordt het een gemeen spel om weer naar buiten te komen.  Balans vinden is dus nog niet zo eenvoudig, maar je best doen is altijd goed genoeg!

Hoe vind jij de balans?

Waarom twijfel je aan jezelf?

Elke nacht voor een belangrijke toets, presentatie of inleveren van een paper was ik zenuwachtig en gingen er honderden gedachten door mij heen. Negatieve gedachten over de afgelopen dagen: je hebt niet goed geleerd, die passages moet je herschrijven, je medestudenten gaan boos op je worden omdat je je werk niet hebt gedaan.

Deze gedachten kennen we allemaal wel. Iedereen voelt angst om niet aan de verwachtingen te voldoen . Ik was iemand die mijn zenuwen en twijfel aan mezelf goed kon verbergen, maar diep van binnen voelde ik me echt niet goed. Als ik dan een goed cijfer had gehaald, viel de stress van me af en was ik doodmoe. Ik had een aantal dagen nodig om mijn energie weer te herstellen.

Er was  één docent die allang had gezien hoe ik me echt voelde en die door mijn rustige uitstraling kon prikken. Zij gaf mij het advies om mezelf te omarmen. Vind je unieke ‘signature´, zei ze. Ben gewoon jezelf. Je bent niet een bloem die op de andere bloemen lijkt, maar ‘one of a kind’. Gelijk had ze. Jammer dat ik door deze zelftwijfel haar woorden niet hoorde.

Ze bleef me al die maanden herhalen dat twijfelen aan jezelf nergens voor nodig is, ook niet voor de ander. Inmiddels weet ik dat mijn brein vol zit van allerlei ‘onzin’ gedachten en weet ik ook wanneer ik mezelf even minder serieus moet nemen. Gewoon het even leuk hebben. Lachen als het even niet zo gaat als gepland. Dat maakt toch niet uit?

Dit geldt ook voor jou lieve student. Betrek niet alles op jezelf en onthoud: zonder dalen zouden er geen pieken zijn. Een slecht cijfer is niet het einde van de wereld!

Veel liefs,

Anna

STUDEREN IS EEN SPEL

De afgelopen weken heb ik veel gesprekken gevoerd met studenten. Stuk voor stuk ambitieuze en leergierige studenten die allemaal wat moois in hun petto hebben. Toch gingen de gesprekken ook over zaken die ik maar al te goed ken: faalangst, prestatiedruk, niet creatief durven te zijn, motivatieproblemen doordat ze te weinig worden uitgedaagd, maar vooral: geen plezier meer ervaren in het studeren.

Ik word er een beetje verdrietig van. Men zegt weleens dat de studententijd de mooiste tijd van je leven is. Overigens vraag ik me dan direct af waarom men zo gelooft dat het na die tijd alleen maar bergafwaarts gaat. En sowieso blijven mensen vaak toch altijd een beetje student. In het leven valt immers nog veel te leren, kijk maar naar de tijd waarin we nu leven. Hoe gaan we er mee om? Hoe komen we hier uit? 
Ik dwaal een beetje af. Wat ik jou vandaag wil meegeven, is dat studeren een spel is. Een spel waarin geen winnaars of verliezers zijn, maar waarin je jezelf beter kunt leren kennen. Het is de ideale tijd om oog te hebben voor wie je bent. Natuurlijk is het fantastisch om goede cijfers te halen en nieuwe dingen te leren, maar in mijn visie gaat de studententijd veel meer over de ontwikkeling van jou als persoon. Leuk hoor als je straks met een diploma de collegezaal uitloopt, maar wie ben jij nou als jurist, arts, communicatieadviseur of wat dan ook? Je bent geen harde schijf die informatie opslaat, maar je bent een persoon met je eigen visie, kwaliteiten en dromen!

Ga dus ontdekken wie je bent en spelen met wat er in jou zit. Dit maakt je studententijd inderdaad een leuke tijd die je ook kunt voortzetten na het behalen van je diploma.

Veel liefs,

Anna

iEDEREEN IS EEN GENIE


‘Iedereen is een genie, maar als een vis wordt beoordeeld op zijn vaardigheid om in bomen te klimmen, zal hij zichzelf zijn hele leven lang als een mislukkeling beschouwen’. – Albert Einstein.

De stap van de middelbare school naar de universiteit is groot.
Ik weet nog heel goed hoe ik mij voelde de eerste dag als student.
Hoe zwaar het was om de trein uit te stappen, zo alleen en weerloos.
Hoe de grote gebouwen mij bijna opslokte en ik de weg kwijt was.
Om maar niet te spreken over al die ogen die mij aankeken toen ik de ruimte binnenkwam.

In de weken daarna voelde ik me nog steeds niet op mijn plek.
Alles draaide om kennis. Boeken lezen. Discussiëren over die kennis.
Het schrijven van papers. Alles werd gedaan volgens een planning.
Die dag doen we dat en de andere dag moet je dit en dit af hebben.
Doordouwen.. Weinig tijd voor reflectie..

Ik had het lef om een keer mijn stem te laten horen: ‘Maar meneer, waarom doen we het niet een keer anders? Waarom spreken we niet over wat wij nou eigenlijk echt van de kennis vinden? Waarom reflecteren we niet eens op een andere manier? Waarom moeten we altijd volgen wat er in het boek staat?’
Tot op de dag van vandaag kan ik jou nog vertellen hoe zijn reactie was.
Hoe hard zijn ‘nee’ in mijn hoofd weergalmde.
Hij heeft nooit meer anders naar mij gekeken. Altijd afwijzend.

Wat hij niet weet is dat ik vanaf die dag jarenlang mijn mond heb gehouden.
Ik keek namelijk tegen hem op. Hij sprak de waarheid. Ik geloofde dat hij degene met de meeste kennis was.
Als ik iets heb gemist in mijn jaren als student is het de stimulans om in contact te komen met mijzelf.
Dat je jezelf leert kennen, je talenten ontdekt en daarop wordt aangesproken.
Aandacht voor persoonlijke ontwikkeling in het onderwijs. Luisteren naar andermans verhaal. Echt horen wat diegene zegt.

Ik heb geen zin meer om mijn mond dicht te houden.
Ik luister wel naar jou.
Ik kijk met alle liefde naar hoe jij weer meer plezier in het studeren krijgt.
Het talent in jou mag naar boven komen. Stuur me gerust een bericht!