Het is eenzaam aan de top..

Het is eenzaam aan de top..

Ik houd ervan om studenten persoonlijk te spreken.

Ik luister goed naar hun woorden en hoor steeds vaker dezelfde dingen. Ik merk patronen op. Studenten denken dat ze hun eigen problemen hebben, maar negen van de tien keer zijn ze echt niet alleen in hun problematiek.

Vorige week was het weer raak. Twee studenten die met hetzelfde probleem rondlopen. Toeval of niet?

Beiden streven ze naar de top…

Maar aan de top is het eenzaam, want niet voor iedereen is er plek.

Aan de top lopen de spanningen hoog op, want als je een keer even iets minder presteert, gaat de ander er met jouw positie van door.

Zo werkt dat in het onderwijs en daar worden we op jonge leeftijd al op getraind. Bewust of onbewust. Het zit in onze cultuur.

Ik stelde de vraag: ‘Is het mogelijk dat iedereen aan de top staat?’

Nee.. Dat kan niet. Dat wisten ze zelf ook.

Toen vroeg ik: ‘Kan je het dan wel van jezelf verwachten?’.

‘Nee, want dat levert een grootse strijd met mezelf op’, kreeg ik als antwoord.

Overspannenheid is niet nieuw voor deze twee ambitieuze studenten.

Maar waarom zou je eigenlijk een voorsprong op anderen willen?

Waarom zien studenten pas dat ze ergens goed in zijn als hun cijfers beter zijn dan hun medestudenten?

Er viel vorige week een grote last van deze studenten af.

Ik merkte een paar dagen later al een hele andere energie bij ze.

Door te werken aan het loslaten van het verlangen naar excellentie, zagen ze pas echt in wat ze goed kunnen.

Door niet meer zoveel meer te willen streven, zagen ze ook in dat je juist van een ander kunt leren en dat dit goed is voor je eigen ontwikkeling.

Het gaat allemaal om ruimte maken om te voelen waar het soms niet goed met je gaat.

Wil jij altijd (onbewust) beter zijn dan een ander?

Waarom het hebben van geen ritme een doodsteek voor je studie betekent..

Vorige week vroeg ik in een video wat jij als student nou echt nodig hebt.

Ik kreeg een paar dagen daarna een berichtje van een student:

‘Ik weet inmiddels dat ik ritme nodig heb, maar ik vind het zo moeilijk! Ik maak elke week een planning en probeer een dagelijks ritme te behouden, maar elke keer weer faal ik’.

Jep. Het is heel moeilijk om in deze tijden ritme te vinden, maar je faalt niet als het even niet lukt. Het is alleen wel erg vervelend…

Studenten zonder ritme vallen namelijk OF in passiviteit (wat moet ik in hemelsnaam doen in zoveel tijd?) OF in overactiviteit (elk uur van de dag willen benutten).

Beiden zijn niet goed.

Het gaat altijd om het vinden van een goede balans tussen activiteit en passiviteit, want dan los je die extremen op.

Ja maar….. Ik hoor je het al denken: HOE DAN?

Natuurlijk kan je zelf blijven proberen een ritme te vinden, maar als zoveel studenten op dit moment worstelen met hun ritme, waarom zoek je elkaar dan niet op en bespreek je dit met elkaar? Ga je samen op zoek naar passende ritmes?

Je DEELT je ritme dan met een ander en lost hiermee nog een paar andere problemen op…

1) Je voelt je niet meer alleen in je studie, want je hebt altijd iemand om op terug te vallen.
2) Sinds jullie een ritme met elkaar delen, voel je je ook meer verantwoordelijk om je eraan te houden. Meer kans op slagen dus!
3) Het wordt gewoonweg allemaal een stuk leuker omdat je het contact met iemand anders aanhoudt.

Deel jij al je ritme met iemand?

Er zijn dit jaar studenten die het beter doen dan vorige jaar..

Er zijn dit jaar studenten die het beter doen dan vorige jaar..

Deze hele crisis, het online colleges volgen, de onzekerheid en de chaos..Ze halen er hun voordeel uit en dat is te zien aan een goede cijferlijst.

Jippie!

Maar als jij nu minder goede cijfers haalt, dan vraag je je waarschijnlijk af wat zij hebben dat jij niet hebt.

Hebben zij een betere mindset?

Misschien..

Maar niet per se…

Het behalen van je gewenste resultaten KAN te maken met je mindset. Ben je weerbaar genoeg? Kan je je kwetsbaar opstellen? Ken je jezelf wel goed? Hoe ga je om met veranderingen?

Maar het is 1 groot misverstand te denken dat succesvolle studenten geen last hebben van onzekerheden.

Ik was zelf iemand die goede cijfers haalde, maar om dit voort te zetten ging ik knetterhard werken..

En ik dacht: Mag ik wel trots zijn op dit resultaat of was het gewoon een lucky shot?

Maar ook: Ben ik mezelf niet aan het voorbijlopen?

Deze gedachten zijn normaal.

Alleen gaf ik ze wel te veel aandacht en te veel betekenis..

Resultaat?

1 wirwar van beperkende gedachten waar de focus op bleef hangen. Mijn cijfers kregen een jojo effect: omhoog.. omlaag.. weer super hoog en weer een misser.

Om goede cijfers te halen, helpt het als je een sterke mindset hebt. Maar iemand die heel veel last heeft van beperkende gedachten, kan heus nog wel een goed cijfer halen.

Hoe?

Je wilt weten wat het verschil is tussen een succesvolle student en een student die het even niet goed doet?

De succesvolle student heeft compassie voor zichzelf EN voor de ander.

Ervaar je nu stress? Dan mag dat er zijn, maar vanuit compassie voor jezelf kies je alsnog om een acht te halen voor het tentamen.

Ben je afgewezen door de docent en is jouw paper niet goed genoeg? Dat is heel vervelend, maar leven vanuit compassie betekent dat je de emoties er laat zijn en gelooft dat je de volgende keer wel de docent overtuigt van jouw visie..

Ben je teleurgesteld in je medestudent en jullie samenwerking? Jammer, maar vanuit compassie met jezelf weet je dat je je best hebt gedaan. Vanuit compassie met de ander heeft hij of zij ook genoeg gedaan.

ALLES begint met compassie. Voor jezelf, maar ook zeker voor de ander.

Heb dus compassie voor jezelf als je nu even niet de gewenste cijfers haalt, maar ook voor de student die goede resultaten haalt maar wellicht ook met beperkende gedachten rondloopt.

Heb jij compassie met jezelf?