Heeft de universiteit de taak om voor jou te zorgen?

De discussie hoor je steeds vaker: ‘De universiteit heeft de plicht om voor haar studenten te zorgen als het minder goed met ze gaat’.

Ik ben zelf het voorbeeld van een student die niet gehoord werd in haar problemen, maar kon de universiteit mij echt helpen?

Is een universiteit een plek om mentale of psychologische problemen op te lossen?

Jep. Ik zou bijna zeggen: DOH.

Universiteiten willen best een handje helpen, met cursussen stresspreventie of een online omgeving om beter te leren plannen.

Maar willen we jonge mensen klaarstomen om vraagstukken, zoals het klimaatprobleem, op te lossen of er in geval goed mee bezig te zijn, dan moet er toch wat meer gebeuren.

En moeten studenten zelf maar leren hoe ze moeten functioneren in deze maatschappij of willen we grote problemen voorkomen en ze dus goed voorbereiden?

Ik denk toch echt het laatste. De universiteit is de laatste deur voor de grote ‘boze’ wereld.

Als we echt iets willen doen tegen de grote hoeveelheid studenten die uitvallen of met psychologische problemen worstelen, dan zal de universiteit tegen de tijdsgeest moeten drammen:

MINDER druk op optimaal presteren, MINDER focus op een maakbaar leven en alle kansen grijpen die je maar tegenkomt, MINDER gezeur over flexibiliteit en concurrentie tussen studenten. En helemaal: MINDER ieder voor zich.

Wat dan wel?

MEER ritme en structuur: Waarom wordt er van een student verwacht 40 uur te studeren, maar krijgen ze daar geen begeleiding bij?
MEER kleinere groepen die elkaar met regelmaat zien en focus op goed contact en samenwerking.
MEER ruimte voor een luisterend oor & iemand die met jou meedenkt.

Wat denk jij: Heeft de universiteit een verantwoordelijkheid ten opzichte van jou als student?

Het is eenzaam aan de top..

Het is eenzaam aan de top..

Ik houd ervan om studenten persoonlijk te spreken.

Ik luister goed naar hun woorden en hoor steeds vaker dezelfde dingen. Ik merk patronen op. Studenten denken dat ze hun eigen problemen hebben, maar negen van de tien keer zijn ze echt niet alleen in hun problematiek.

Vorige week was het weer raak. Twee studenten die met hetzelfde probleem rondlopen. Toeval of niet?

Beiden streven ze naar de top…

Maar aan de top is het eenzaam, want niet voor iedereen is er plek.

Aan de top lopen de spanningen hoog op, want als je een keer even iets minder presteert, gaat de ander er met jouw positie van door.

Zo werkt dat in het onderwijs en daar worden we op jonge leeftijd al op getraind. Bewust of onbewust. Het zit in onze cultuur.

Ik stelde de vraag: ‘Is het mogelijk dat iedereen aan de top staat?’

Nee.. Dat kan niet. Dat wisten ze zelf ook.

Toen vroeg ik: ‘Kan je het dan wel van jezelf verwachten?’.

‘Nee, want dat levert een grootse strijd met mezelf op’, kreeg ik als antwoord.

Overspannenheid is niet nieuw voor deze twee ambitieuze studenten.

Maar waarom zou je eigenlijk een voorsprong op anderen willen?

Waarom zien studenten pas dat ze ergens goed in zijn als hun cijfers beter zijn dan hun medestudenten?

Er viel vorige week een grote last van deze studenten af.

Ik merkte een paar dagen later al een hele andere energie bij ze.

Door te werken aan het loslaten van het verlangen naar excellentie, zagen ze pas echt in wat ze goed kunnen.

Door niet meer zoveel meer te willen streven, zagen ze ook in dat je juist van een ander kunt leren en dat dit goed is voor je eigen ontwikkeling.

Het gaat allemaal om ruimte maken om te voelen waar het soms niet goed met je gaat.

Wil jij altijd (onbewust) beter zijn dan een ander?

Trek jij je terug als het niet goed met je gaat?

Als student maak je veel mee. Het studentenleven zit vol met mooie ervaringen, maar het kan ook zijn dat je dingen meemaakt die minder fijn zijn. Iedere ervaring die je als oncomfortabel bestempeld, zal je in de toekomst proberen te vermijden. Maar het zal je niet verbazen: sommige oncomfortabele situaties vallen niet te vermijden. Neem bijvoorbeeld het halen van een slecht cijfer. Hoe hard en hoe lang je ook studeert, soms is het tentamen zo moeilijk of je had iets heel anders verwacht. Met als resultaat een onvoldoende.

Er zijn veel studenten die deze leermomenten zo oncomfortabel vinden, dat het ze veel pijn doet. Er kunnen dan periodes ontstaan waarin het ze niet lukt om al die oncomfortabele situaties te ontkomen en waarin ze constant worden geconfronteerd met de pijn. Ze halen bijvoorbeeld een onvoldoende waardoor ze steeds dieper in een gat vallen en ze komen daar moeilijk uit. Natuurlijk gaat het dan niet alleen om dat slechte cijfer, maar om een hele hoop andere dingen. Soms slapen ze niet goed en is het lastig om in de ochtend naar college te komen. Bij een andere student gaat het meer om het feit dat ze al verschillende studies hebben geprobeerd, maar er nooit één hebben afgemaakt. Ze voelen teleurstelling in zichzelf. En bij de ander gaat het veel meer om een leerprobleem waar de universiteit geen oog voor heeft. Ze ervaren het studentenleven als moeilijk.

Herken jij jezelf hierin?

Het grote probleem is dat studenten zich vaak gaan afzonderen als het even niet goed met ze gaat. Dat is soms prettig en nuttig om je een periode op jezelf te richten en te kijken waar je aan kunt werken om je situatie te verbeteren, maar voor een student die veel te leren heeft en midden in een ontwikkelingsperiode zit, werkt dit vaak averechts. Het afzonderen en op jezelf zijn verandert dan in een isolement. En dat wordt alleen maar versterkt door de situatie waarin we nu leven.

Eenzaamheid gaat verder dan het gevoel alleen te zijn. Het gaat erom dat je je ook niet gesteund voelt door bijvoorbeeld de universiteit. Of het gevoel dat je onzichtbaar bent voor je medestudenten. Het gevoel dat je wordt achtergelaten met je problemen en dat je het zelf maar moet uitzoeken. Er ligt ook een taboe op het onderwerp en daardoor wordt het er niet eenvoudiger op om het bespreekbaar te maken.

Een wondermiddel om dit taboe te doorbreken, heb ik niet. Het samenbrengen van studenten blijft echter belangrijk. Alleen is het voor veel studenten een drempel waar ze overheen moeten stappen. Je verhaal doen aan een ander blijft lastig. Onthoud dat het kwetsbaar opstellen door over je problemen te praten en toegeven dat je veel meer van je studententijd had verwacht, een grote stap in de goede richting is pm je beter te voelen. Verbondenheid leidt tot meer veerkracht.

Ik zie jou. Ik hoor jou..

Durf je het aan om mij een berichtje te sturen om het taboe van eenzaamheid te verbreken? Wil je een stap naar voren zetten in plaats van jezelf terug te trekken?

Liefs,

Anna

Ik ben weer terug van weggeweest!

Lieve jij,

Het is alweer een tijd geleden dat ik een blogpost online heb gezet, Ik hoef natuurlijk niet te zeggen dat er de afgelopen maanden veel is gebeurd. We kunnen er niet omheen: ons leven is anders dan voor de coronacrisis en iedereen heeft zelf iets vervelends meegemaakt OF kent mensen die aanpassingen in hun leven hebben moeten doen, Sommige van ons zijn dierbaren verloren en anderen, zoals ik, waren even de weg kwijt.

Ik ga niet al te veel in op details, maar de lockdown heeft veel teweeg gebracht in mijn leven en die van mijn dierbaren. Hoe eenvoudig het was om even bij iemand op bezoek te gaan, hoe moeilijk dat nu is. Mijn grootste angst dat iemand ziek zou worden en ik er niet bij kon zijn, is helaas geen angst meer maar realiteit geworden. Het vervelendste was en IS toch wel de onzekerheid op verschillende vlakken waar we nu mee moeten dealen. Ons dagelijkse leven ziet er op elk niveau anders uit dan voor de coronacrisis en de lockdown heeft er voor gezorgd dat ik kritisch naar mijn eigen leven ben gaan kijken.

Hoewel ik iemand ben die sowieso eens in de zoveel tijd iets anders wil doen, heerste er nu wel een grote onzekerheid over welke richting ik op wil gaan. Zelfs de keuze om met studenten te gaan werken, voelde niet zo krachtig meer aan. Moet ik überhaupt nog wel ondernemen en coachen? Of kan ik niet beter in loondienst gaan? Ben ik wel blij op de plek waar ik nu woon? Op een gegeven moment wordt het zo druk in je hoofd, dat je even niet meer weet wat je wilt. Dan loert het gevaar om de hoek dat je verkeerde keuzes gaat maken…

Gelukkig heb ik dit niet gedaan, al was het natuurlijk wel aantrekkelijk om maar weer helemaal opnieuw te beginnen en vanuit angst en onzekerheid te leven. Geen risico’s nemen. Doen wat je moet doen. Ik moet je eerlijk bekennen dat ik soms nog dagen heb waarin ik de handdoek in de ring wil gooien en wil zeggen: bekijk het maar! Toch weet ik diep van binnen dat dit voor mij niet gaat werken.

Wat is dan wel goed voor mij? Doen waar ik sowieso blij van word en loslaten wat het resultaat moet zijn (geld verdienen, goed lopend bedrijf hebben en vooral: veel studenten kunnen helpen). Ik heb bewust gekozen om elke dag te kijken wat goed voelt en me niet zo zeer te houden aan een strakke planning en doelstellingen. Hiermee hoop ik dat ik weer wat plezier krijg in het ondernemen. Dat het allemaal wat minder zwaar aanvoelt en dat ik weer in mijn element kom. Coachen. Doceren. Helpen. Luisteren. Een liefdevol aanspreekpunt zijn. Observeren. Leren. Bijschraven.

Eén van de dingen die ik graag weer wil oppakken (omdat ik weet dat dit mij gaat helpen), is het schrijven van blogs over diverse onderwerpen waar studenten mee worstelen of hulp bij kunnen gebruiken. De komende weken staan er een aantal blogs klaar die ik al heb gescheven. Ze staan ingepland en zullen dus elke week online komen. Geen druk, maar vanuit liefde en plezier geschreven.

Voor de student die worstelt met deze hele crisis en niet weet wat te doen: I see & hear you. Hoe cliché dit ook klinkt: er is altijd een weg die je kunt nemen om je weer goed te voelen. Het begint allemaal bij naar jezelf te luisteren en een stap terug te zetten om weer overzicht te krijgen. Ik luister graag naar je en denk met je mee. Stuur me gerust een berichtje als je voelt dat je even het overzicht kwijt bent. Dit kun je via onderstaand contactformulier doen.

Voor nu: een heel fijn weekend en een liefdevolle knuffel van mij. Ik zie je gauw weer in de volgende blog.

Veel liefs,

Anna