Vind de kracht om nieuwsgierig te blijven

Studeren gaat samen met dingen doen die spannend zijn, zoals mondelinge tentamens of presentaties geven.

Misschien vind jij het soms zo spannend dat je het liever uit de weg gaat.

Dit snap ik. Dit vluchtmechanisme is mij maar al te bekend.

Soms is het prima om je er aan toe te geven, maar meestal niet.

Adem in en adem uit en doe wat je diep van binnen wilt doen, want wat gebeurt er als je het niet doet?

Wat zijn de consequenties? Dat de wens om je uit te spreken niet uitkomt? Dat je je nog kleiner voelt? Dat je geen waardering krijgt voor het harde werk dat je nu verricht?

Wat je gaat helpen is te denken aan alle positieve dingen die er gebeuren en je te wachten staan ALS je wel doet wat je spannend vindt.

Wat ga je leren van het moment dat je zo nerveus bent?
Wat ervaar je op het moment dat je voor de groep staat en zegt wat je zo graag wil zeggen?
Wat gaat er door je heen als je al je kennis met een ander deelt?

Zet nieuwsgierigheid altijd voorop. Vind de kracht om je open te stellen tot het nieuwe en onzekere.

Blijf met je aandacht erbij, want het moment dat je iets spannends doet zal het moment zijn dat jij als persoon groeit. Dat is het moment dat jij groter bent dan je angst.

Wat vind jij nog spannend om te doen?

Weerstand tegen de woorden van een ander..

Wie mij al wat langer volgt, weet dat ik een hekel heb aan hoe sommige universiteiten het ideale plaatje van de IDEALE student beschrijven: hardwerkend, goede cijfers halen, de lat hoog leggen, een goed plan voor de toekomst hebben, ambitieus zijn etc. etc.

Ik kan er niet tegen. Ik word boos en kan me er druk om maken als ik een student help die niet aan dit beeld voldoet en zichzelf volledig kwijt is geraakt.

Mijn strijdlust is hoog. Dat is mooi, maar het zegt zoveel meer over mij en mijn verleden op de universiteit.

Het zegt namelijk dat ik nog steeds onzeker over die tijd ben.

Als ik van mezelf overtuigt ben en de ideale student was, dan zou het me toch niet moeten raken?

Als ik echt geloof dat ik goed genoeg ben, dan maak ik me er niet zo druk om. Toch?

PAS ALS IETS JE OPVALT, DAN RAAKT HET DUS IETS IN JOU…

En dat is helemaal niet erg. We worden allemaal wel eens door iets geraakt of we zijn onzeker over ons verleden.

Maar die boosheid en frustratie.. Daar gaat het een beetje mis, want dat zegt dus stiekem alles over hoe jij naar jezelf kijkt.

Ik ben me er dit jaar bewust van geworden dat boosheid en frustratie mij niet verder helpen in mijn missie om onzekere studenten weer zeker van zichzelf te maken.

Dit geldt ook voor jou. Ik zie een hoop woede tegen docenten, medestudenten, tegen de universiteit zelf etc. Waarom houden we ons niet bezig met het omarmen van deze gevoelens?

Weerstand is oké, maar het moet op een gegeven moment ook opgelost worden of minder aandacht krijgen. Weerstand gaat jou niet verder helpen in het behalen van jouw doelen en verlangens.

Wat denk jij? Is weerstand goed voor jouw groei of niet?